در بسیاری از سازمان‌های ایرانی، قانون کار نه به‌عنوان یک چارچوب حمایتی و تنظیم‌گر روابط کار، بلکه به‌عنوان مجموعه‌ای از الزامات سخت و گاه مزاحم تلقی می‌شود. این نگاه، بیش از آنکه ناشی از ضعف قانون باشد، حاصل شکافی عمیق میان متن قانون و واقعیت‌های پیچیده و متغیر محیط‌های کاری است. شکافی که اگر به‌درستی فهم و مدیریت نشود، هم منافع کارگر را تضعیف می‌کند و هم سازمان را به سمت تصمیمات پرریسک و غیرشفاف سوق می‌دهد.

قانون کار ایران در بستری تدوین شده که ثبات نسبی اقتصادی، ساختارهای ساده سازمانی و روابط کاری قابل پیش‌بینی مفروض آن بوده است. حال آنکه سازمان‌های امروز، به‌ویژه در حوزه‌های خدماتی، بهره‌برداری، پیمانکاری و پروژه‌محور، با نوسان شدید تقاضا، فشار هزینه، رقابت فشرده و الزامات پاسخگویی لحظه‌ای مواجه‌اند. در چنین فضایی، اجرای عین‌به‌عین برخی مقررات، بدون در نظر گرفتن اقتضائات عملیاتی، سازمان را دچار کندی، افزایش هزینه‌های پنهان و کاهش انعطاف‌پذیری می‌کند؛ و از سوی دیگر، کارگر نیز در عمل از امنیت شغلی واقعی، رشد مهارت و رفاه پایدار بهره‌مند نمی‌شود.

یکی از مصادیق اصلی این شکاف، نگاه شکلی به روابط استخدامی است. قانون، قرارداد کار را ابزار تضمین حقوق می‌داند، اما در عمل، بسیاری از قراردادها به‌صورت حداقلی، کوتاه‌مدت و محافظه‌کارانه تنظیم می‌شوند؛ نه از سر بی‌توجهی به نیروی انسانی، بلکه به‌دلیل نااطمینانی اقتصادی و ترس سازمان از تعهدات بلندمدت. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری روابط کاری شکننده‌ای است که در آن نه کارگر احساس تعلق دارد و نه کارفرما از سرمایه انسانی خود اطمینان دارد. این تعارض پنهان، مستقیماً بهره‌وری و کیفیت عملکرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در حوزه زمان کار، اضافه‌کاری، نوبت‌کاری و شیفت‌های خاص، فاصله قانون و واقعیت ملموس‌تر می‌شود. بسیاری از سازمان‌های عملیاتی ناچارند به‌صورت شبانه‌روزی یا در بازه‌های زمانی غیرمتعارف فعالیت کنند. قانون چارچوب‌هایی کلی ارائه می‌دهد، اما جزئیات اجرایی آن با نیازهای میدانی همخوانی ندارد. نتیجه آن است که یا قانون به‌صورت صوری اجرا می‌شود یا توافق‌های غیررسمی جایگزین رویه‌های شفاف می‌گردد؛ وضعیتی که در صورت بروز اختلاف، بیشترین آسیب را به نیروی کار وارد می‌کند.

نظام جبران خدمات نیز قربانی دیگر این شکاف است. حداقل‌های قانونی، در شرایط تورمی و کاهش قدرت خرید، عملاً کارکرد حمایتی خود را از دست داده‌اند. سازمان‌ها برای حفظ نیرو، ناچار به پرداخت‌های غیرثابت، مزایای خارج از فیش یا توافق‌های موردی می‌شوند؛ اقداماتی که اگرچه در کوتاه‌مدت مسئله را حل می‌کند، اما در بلندمدت شفافیت، عدالت داخلی و امکان دفاع حقوقی سازمان را تضعیف می‌سازد. در این میان، قانون به‌جای آنکه ابزار تنظیم هوشمند باشد، به مرجعی تبدیل می‌شود که هم کارفرما و هم کارگر تلاش می‌کنند از آن فاصله بگیرند.

مسئله اصلی در این میان، تقابل قانون و سازمان نیست، بلکه نبود زبان مشترک میان سیاست‌گذار، مجری قانون و واقعیت‌های عملیاتی است. قانون کار زمانی می‌تواند نقش واقعی خود را ایفا کند که به‌جای تمرکز صرف بر کنترل و الزام، به سمت انعطاف‌پذیری هدایت‌شده، تفسیرپذیری حرفه‌ای و تقویت نقش نهادهای تخصصی منابع انسانی حرکت کند. سازمان‌ها نیز باید بپذیرند که دور زدن قانون، راه‌حل پایدار نیست و هزینه‌های پنهان آن، دیر یا زود آشکار می‌شود.

در این میان، واحد منابع انسانی نقشی کلیدی و اغلب مغفول دارد. منابع انسانی می‌تواند حلقه اتصال قانون و عملیات باشد؛ نه با توجیه تخلف، بلکه با ترجمه الزامات قانونی به رویه‌های اجرایی قابل اجرا، طراحی قراردادهای هوشمند، مستندسازی تصمیمات و ایجاد تعادل میان منافع سازمان و نیروی کار. هرچه این نقش حرفه‌ای‌تر و استراتژیک‌تر ایفا شود، شکاف میان قانون و واقعیت کوچک‌تر خواهد شد.

اگر قرار است روابط کار در ایران به‌سمت پایداری حرکت کند، باید از نگاه صفر و یکی به قانون کار فاصله گرفت. قانون نه مانع توسعه است و نه نسخه‌ای آماده برای همه سازمان‌ها. آنچه نیاز داریم، فهم عمیق‌تر از واقعیت‌های عملیاتی، گفت‌وگوی صادقانه میان ذی‌نفعان و نقش‌آفرینی جدی منابع انسانی به‌عنوان معمار تعادل در روابط کار است. تنها در این صورت است که قانون می‌تواند از یک متن الزام‌آور، به یک ابزار کارآمد و قابل اتکا برای آینده سازمان‌ها و نیروی کار تبدیل شود.